สัญลักษณ์ทางเพศหรือความรักในวรรณคดี
สัญลักษณ์ทางเพศหรือความรักในวรรณคดี ในวรรณคดีไทย การกล่าวถึงเรื่องเพศหรือการร่วมรักโดยตรงถือเป็นเรื่องไม่สุภาพ กวีจึงใช้ " ศิลปะแห่งการเปรียบเปรย " หรือที่เรียกว่า บทอัศจรรย์ เพื่อสร้างภาพพจน์ให้ผู้อ่านจินตภาพตามได้อย่างละเมียดละไมครับ 1. การเปรียบเทียบกับปรากฏการณ์ธรรมชาติ (Natural Imagery) นี่คือสัญลักษณ์ที่พบบ่อยที่สุด เมื่อตัวละครเอกมีความสัมพันธ์ทางเพศ กวีจะบรรยายถึงพายุและฝนตก เพื่อแทนอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน: ฝนตก/ฟ้าร้อง: แทนช่วงเวลาของการร่วมรัก (การหลั่งรินของสายฝนคือความสุขสม) ฟ้าผ่า/ฟ้าแลบ: แทนความตื่นเต้นหรืออารมณ์ที่รุนแรง น้ำท่วม/น้ำนอง: แทนความแผ่ซ่านของความรู้สึก ตัวอย่าง: "อัศจรรย์พัดพานพายุพัด... ฝนชะโลมโลมลานซ่านเซ็น" 2. สัญลักษณ์ดอกไม้และแมลง (The Flower and the Bee) เป็นภาพพจน์ที่คลาสสิกที่สุดเพื่อแทนความรักและการเชยชม: ดอกไม้ (บัว, กุหลาบ, มะลิ): แทนผู้หญิง ความสวยงาม และความบริสุทธิ์ แมลง (ภมร, แมลงภู่): แทนผู้ชายที่คอยตอมดมหรือรุกรานเพื่อหาความหวาน การคลี่บาน: แทนการเปิดรับความรักหรือความพร้อมของหญิงส...
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น